ODNIESIENIE DO ZAGADNIEŃ

W odniesieniu do pierwszego ze wskazanych zagadnień istotne jest rozpatrzenie związków, jakie istnieją między użyciem znaku w danej sytuacji a jego rezultatem w sensie odniesienia sukcesu bądź poniesie­nia porażki w komunikacji, a więc uzyskania bądź nie uzyskania poro­zumienia. Dlatego też istotne jest społeczne czy grupowe uzgodnienie tzw. zasad użycia, regulujących zachowania jednostkowe w sytuacji in­terakcyjnej związanej z przesłaniem komunikatu o miarach określo­nych rzeczy (cech) czy zdarzeń. Najistotniejsze jest w związku z tym pytanie o nabywane przez jednostkę, a przekazywane w procesie so­cjalizacji — grupowe i indywidualnie tworzone — normy sytuacyjne, łączące się ze sposobami manipulacji jednostkową wiedzą semiotyczną w tym zakresie. Stosowanie owych norm jest pożądane ze względu na: zachowanie ciągłości tradycji grupowej wiedzy semiotycznej o zna­kach miary, 2) zapewnienie porozumienia między członkami grupy, tzn. możliwości przekazania określonego komunikatu o mierze i jego zrozu­mienia.Należy zatem (po raz któryś) podkreślić, że osiąganie porozumie­nia (powodzenia w komunikowaniu) jest dobrym wskaźnikiem repre­zentowanego indywidualnie poziomu wiedzy m.in. o znakach miary. Twierdzenie to wydaje się wręcz banalne, lecz jego sprawdzenie — tak, jak sprawdzanie wszelkich prawidłowości ogólniejszych — jest bardzo trudne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *